Een succesvolle netwerkavond

, hectiekEen succesvolle netwerkavond

Vormingplus Kempen organiseerde laatst een netwerkavond over de hectiek van het leven.

Maandag 4 december organiseerde Vormingplus Kempen voor de zesde keer een netwerkavond. In het gloednieuwe Ontmoetingscentrum in Kasterlee werd gesproken over de hectiek van het leven.

Ondanks – of juist dankzij – de dagelijkse hectiek kende deze zesde netwerkavond een recordopkomst. Drie gasten spraken over de drukte van de tijd en hoe daarmee om te gaan. Arts en coach Luc Swinnen is gespecialiseerd in stress en burn-out. Overheidsmanager Frank Van Massenhove installeerde een nieuwe manier van werken op de FOD Sociale Zekerheid. Historicus en filosoof Thomas Decreus werkt als journalist voor DeWereldMorgen.be. Onder impuls van moderator Lisbeth Imbo sneden ze verschillende thema’s aan, van de dagelijkse werkdruk tot de zingeving van het leven. Een kleine bloemlezing.

Over stress in hun eigen leven

Luc Swinnen: “Ik heb stress de afgelopen jaren zien veranderen. Stress heeft mij ook veranderd. Ik ben een mens dus ik heb stress, daar is niks mis mee. Darwin zei al dat de mensen zonder stress geen vooruitgang boeken. Maar het aantal burn-outs, eigenlijk chronische stress, is wel toegenomen.”

Frank Van Massenhove: “Vroeger was ik enorm gestresseerd door mijn werk. Ik had weinig invloed op de dingen die ik moest doen. Vandaag kan ik veel meer genieten van eten, slapen, goed gezelschap.”

Thomas Decreus (l.). Foto © Chris Stessens

Thomas Decreus: “Ik ben een dertiger, pas vader geworden, aan het verbouwen… Ik zit dus in de ricicogroep maar eigenlijk valt het reuzegoed mee wat stress betreft in mijn leven. Toen ik nog op de universiteit werkte, was dat wel anders. Daar heb ik veel uit geleerd. Sindsdien werk ik op mijn eigen tempo. Ik weiger nog meegesleurd te worden in opgelegde stress. We leven in een hectische samenleving waarin de media ons bombardeert met informatie. Af en toe moet je dat uitzetten en iets anders doen.”

Luc Swinnen: “Ons reptielenbrein ontvangt vijf keer sneller info dan we het kunnen verwerken. Het is een combinatie van wat er tussen onze oren zit en wat er rond ons gebeurt maar we doen het onszelf wel gedeeltelijk aan.”

Tijd maken voor je dierbaren, dat geeft zin aan je leven.

Luc Swinnen. Foto © Chris StessensLuc Swinnen, Arts en coach

Over de invloed van moderne hulpmiddelen

Thomas Decreus: “Ik heb bewust geen smartphone omdat dat te beklemmend is voor mij. Constant bereikbaar zijn lijkt me gruwelijk. Ik werk nu ook als journalist en het was niet evident om dat af te dwingen. Het lukt wel omdat we in een klein team werken en geen commercieel product maken.”

Frank Van Massenhove: “De smartphone was aanvankelijk speelgoed voor het kleine jongetje in mij. Nu ben ik er niet meer constant mee bezig. Ik heb me voorgenomen me te concentreren op wat ik op dat moment aan het doen ben.”

Over 24/7 beschikbaarheid

Luc Swinnen: “In Frankrijk is het illegaal om van thuis uit in te loggen op de server van het werk. In bedrijven waar één dag per week, bijvoorbeeld op vrijdag, de mailboxen toe blijven, zijn de werknemers efficiënter en gelukkiger. En toch voelen veel mensen zich nog verplicht om ook ’s avonds hun mails te beantwoorden.”

Frank Van Massenhove: “Wanneer er bij ons iets echt dringend is, sturen wij een sms. Onze mensen moeten dus niet constant hun mail in de gaten houden. Het gaat ook om de relatie tussen de leider en de mensen en wat je van elkaar mag vragen. Als je baas vindt dat de dingen altijd onmiddellijk moeten komen …”

Thomas Decreus: “Het onderscheid tussen werken en vrije tijd is in verschillende sectoren vervaagd. De uren van onderzoekers aan een universiteit liggen contractueel vast maar in feite zijn ze continu bezig. Ze werken in een competitieve omgeving, dat is een verschil met vroeger. Één op twee doctoraatsstudenten kampt met psychische problemen.”

Over anders werken

Frank Van Massenhove. foto © Chris Stessens

Frank Van Massenhove: “Sinds 2009 maakt het op onze dienst niet meer uit waar en wanneer je werkt. Onze werknemers worden gelukkig van hun job omdat ze voelen dat ze een verschil kunnen maken maar de manier waarop er gewerkt moest worden maakte hen ongelukkig. Belangrijke dingen in het leven gebeuren ook tussen negen en vijf en daar kun je niet bij zijn als je in die gevangenis van het kantoor zit. Een van onze mensen vertelde me dat haar vriendin haar had laten weten dat ze borstkanker had. Twintig minuten later zat ze naast haar op de sofa, de rest van haar vriendinnen kon pas na zes uur komen.

We betalen onze werknemers in feite drie keer: met geld natuurlijk maar ook met stilte en met tijd. Onze kantoren hebben geen interne muren maar lage wanden waardoor de visuele verontreiniging kleiner is. Er staan machines opgesteld die antigolven produceren om het stil te houden. Om de twee jaar verhuizen de mensen intern. Ze zijn weerbaarder en dus minder ziek dan op andere FOD’s.

Ik ken mensen die drie jaar geleden bij ons zijn binnen gekomen en vandaag iets totaal anders doen dan toen. We zijn afgestapt van het idee dat een persoon één functie moet bekleden maar geloven dat je verschillende rollen kunt bekleden. Als we die individuele talenten ontplooien, is dat ook beter voor de organisatie.

Het is heel duidelijk welke resultaten we per team verwachten. Iedereen weet het ook van elkaar en je wilt je team niet in de steek laten. De bazen worden ook geëvalueerd door de medewerkers. Dat betekent wel dat alle luieriken ondertussen naar Financiën verhuisd zijn (lacht).”

Over werken als zingeving

Luc Swinnen. foto ©Chris Stessens

Luc Swinnen: “Uit mijn vijftienduizend metingen heb ik geleerd dat ongeveer acht op tien mensen graag werken. Ik vind het bedreigend dat werk aan zoveel mensen zin geeft aan hun leven. Je partner en je kinderen zijn daar de dupe van. Tijd maken voor je dierbaren geeft zin aan je leven maar dat is moeilijk te combineren met werken. Toen de Dalai Lama gevraagd werd wat hem het meest verbaasde, antwoordde hij ‘De mens. Omdat hij zijn gezondheid opoffert om geld te verdienen. Daarna offert hij zijn geld weer op om zijn gezondheid terug te krijgen’.”

Thomas Decreus: “Werk is heel lang iets geweest dat je werd opgelegd en dat dus tegen je zin deed. De laatste decennia is het iets geworden waarin je jezelf kunt ontplooien, je job als realisering van je persoonlijke identiteit. De burn-out is daar het compleet tegenovergestelde van. We worden aangemoedigd om levenslang te leren en zo onze marktwaarde te vergroten. Alsof we minifabriekjes zijn die volledig in functie van de arbeidsmarkt staan. Dat lijkt mij de snelste weg richting een burn-out.”

Luc Swinnen: “Ik raad mensen altijd aan om hun zelfbeeld toch maar niet te ontlenen aan hun werk. Minstens 15% van de mensen kampt vroeg of laat met een burn-out.”

 

 

2018-01-11T13:45:30+00:00